powietrze i opadł na ziemię nieco dalej. Cofnęłam się szybko, szukając jakiejś osłony. .

Anne była dużo straszniejsza.. Jego mieszkanie mieściło się w starej niskiej kamienicy przy rzece. Składało się z kuchni, łazienki wyłożonej lazurowymi kaflami, dwóch pokojów i oszklonej werandy, z którą nie wiadomo było, co zrobić. Zimą zamykał ją i jeszcze uszczelniał drzwi szmatami. Latem gimnastykował się tam przy porannej audycji radiowej przed wyjściem do szkoły. Stała tu deska do prasowania, której używała jego gosposia do nadania wymaganej gładkości jego białym, nieskazitelnym koszulom, i stara niemiecka maszyna do szycia. Myślał, żeby uprawiać tu kwiaty w doniczkach, takie jakie widział na innych werandach. Nie wiedział jednak, jak się do tego zabrać. Stary kawaler i kwiaty. Ergo Sum miał nadzieję, że się kiedyś ożeni i wtedy to mieszkanie będzie w sam raz. Teraz było za duże. Raz w tygodniu sprzątała je pani Eugenia. Pastowała brązowe podłogi tak, że błyszczały, a na zakończenie piekła panu profesorowi placek - zawsze taki sam, zmieniały się tylko owoce. Zimą i jesienią były jabłka, latem jagody albo maliny. Wiosną w maju, musiał być rabarbar przynoszony z targu w wiązkach. Ergo Sum zawsze już kojarzył zapach pasty do podłóg z zapachem świeżo upieczonego ciasta. Robił sobie dzbanek herbaty i na chybił trafił sięgał na platońską półkę, najważniejszą rzecz w domu, wyciągał jeden z tomów i czytał.. Odwzajemniłam uśmiech nieco niezdecydowanie.. Doszliśmy do ciężarówki. Bones podszedł do drzwi od strony pasażera i ostrożnie. Wyrwie mu się sprzeciw. – Zostań tu mamo. Jego mieszkanie jest zaraz obok,. Wilkołaki to prawdziwi twardziele wśród zmiennokształtnych. Są zmiennokształtnymi z definicji, ale jako jedyne tworzą własną, zamkniętą społeczność i nie pozwalają, żeby inni nazywali się łakami, przynajmniej w ich obecności. Alcide Herveaux naprawdę wyglądał na twardziela. Był wielki jak głaz i miał imponujące bicepsy. Najwyraźniej musiałby golić się drugi raz, jeśli planowałby wyjść gdzieś po południu. Idealnie pasował do placu budowy albo portu.. - Naprawdę? - zapytałam z przerażeniem.. - Powiedz, co widziałaś - nalegała.. - O, cześć! - pisnęła radośnie, gdy otworzyła jej Vanessa Abrams. Od zakończenia szkoły minęły zaledwie dwa tygo­dnie, ale miała wrażenie, że to już dwadzieścia lat. Vanessa miała na sobie sukienkę z czarnego jedwabiu i fantastyczne srebrne sandały. - Super wyglądasz!.